του Απόστολου Καπετανάκη και του Άγγελου Σπάρταλη

Το ψαράκι
που ήθελε
να πετάξει

ένα εικονογραφημένο παραμύθι
ΚΡΗΤΗ, ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2006

αφιερωμένο με αγάπη…
στη Νάντια, στην Ερατώ,
στο Ρούσο και στο Δημήτρη

Το ψαράκι
που ήθελε να πετάξει

Τον μεγαλύτερο απ' όλους τους Τιτάνες τον έλεγαν Ωκεανό. Γυναίκα του ήταν η Τιθύα και μαζί της έκανε τρεις χιλιάδες γιους και τρεις χιλιάδες κόρες. Τις κόρες του τις έλεγαν Ωκεανίδες και η πιο γνωστή από όλες ήταν η Τύχη.

Μια μέρα η Τύχη συνάντησε στο βυθό του Ωκεανού ένα ψαράκι πολύ μικρό, πολύ λυπημένο…

1

Στων μαύρων ζοφερών βυθών
τα κρύα τα νερά
Ένα μικρό ψαράκι
λυπημένο κολυμπά

Να ήτανε αφρόψαρο
θα το ΄θελε πολύ
Ν΄ ανέβαινε και πιο ψηλά
να ήτανε πουλί

2

Στα σκοτεινά τριγύριζε
και τότε συναντά
Την Τύχη του που πέρναγε
τυχαία από κοντά

«Σε κάνω αφρόψαρο», του λέει
«στο κύμα θ' ανέβεις
Κι ακόμα πιο ψηλά θα πας
πουλάκι θα γενείς»

3

Η μάνα κι ο πατέρας του,
του λένε «Προσοχή!
Πήγανε κι άλλοι εκεί ψηλά
μα έχουνε χαθεί»

Μα είναι αργά, πολύ αργά,
το ψάρι κολυμπά
Και βρίσκεται σε μια στιγμή
στα γαλανά νερά .

...

4

Το ψάρι πάει ψηλότερα
και γίνεται πουλί
Απ΄ το νερό αναδύεται
βγαίνει απ΄ τη φυλακή

Απ΄ τη χαρά τρελαίνεται
στα σύννεφα πετά
Για να το πει στους φίλους του
στη θάλασσα γυρνά

5

Βουτάει βαθιά μ΄ αλίμονο
δεν κολυμπάει πια
Τα ψάρια ζουν στη θάλασσα
μα όχι τα πουλιά

Κι εκεί που θα πνιγότανε
στα ζοφερά νερά
Την Τύχη του συνάντησε
για δεύτερη φορά

6

Και τότε η Τύχη το πουλί
το κάνει στο λεπτό
Ψαράκι ευτυχισμένο
να ζήσει στο βυθό

Στης θάλασσας τα βάθη τώρα
ένα ψαράκι ζει
Που πέταξε και κόντεψε
κάποτε να πνιγεί

7

τέλος