αγγελος μιχαηλ σπάρταλης

Γαλάζια Ποιήματα

ΡΟΔΟΣ, ΙΟΥΝΙΟΣ 2000

1. Γαλάζια ποιήματα

Στρογγυλή κίτρινη σελήνη
Μεγάλη γομολάστιχα τ΄ ουρανού
Εσύ σβήνεις το μαύρο μελάνι της νύχτας
Και φανερώνεις τα γαλάζια ποιήματα

Εσύ σελήνη τρίβεσαι και λιώνεις
Σπας σε κομμάτια -τ' άστρα- απανεμίζεσαι
Μένεις μισή, στο τέλος χάνεσαι
Χάσκει η καρέκλα σου αδειανή

Τότε καρφώνω το μολύβι στο τραπέζι
Το ξεκοιλιάζω -σπάει και πέφτει- αιμορραγεί
Κι εσύ -ωραία σελήνη- αναγεννιέσαι ολόγιομη και μου ρουφάς το χέρι
"Μην το σκοτώνεις", μου φωνάζεις, "Είναι μικρό παιδί"

Στρογγυλή κίτρινη σελήνη
Μεγάλε μαγνήτη τ΄ ουρανού
Εσύ έλκεις το σιδερένιο σύννεφο της νύχτας
Και φανερώνεις τα βαμβακερά βουνά.

2. Το δωμάτιο

Ακόμα κι όταν το φως που με τυφλώνει σβήνει
Εξακολουθώ να το βλέπω

Στην αρχή σα λευκό σπαθί
Μετά σα γαλάζια αύρα
Και στο τέλος σαν βαθύ μπλε πηγάδι μέσα στο σκοτάδι
Που δεν είναι πια σκοτεινό
Αλλά σιγά-σιγά φανερώνει το δωμάτιο μέσα του:

Το γραφείο, την καρέκλα, τα μολύβια μου
Κι εσένα γελαστή στο κρεβάτι.

-"Εδώ είσαι;" σε ρωτάω κι εσύ μου λες:

-"Εδώ είμαι πάντα!
Πάρε το καπνισμένο μαύρο γυαλί
Μέσα να με κοιτάς όταν αναστηθεί και πάλι ο πυρετός
Μπροστά σου."

3. Θ΄ ανταμωθούμε

Υπνοβατώ με σιδερένιες παντόφλες
Στο κρεβάτι ψηλά πάνω απ΄ το δωμάτιο
Διαγράφω τ΄ ορθογώνιο στρώμα οριακά
Κλίνοντας πάντα ελαφριά προς τα έξω

Όταν γλιστράω δεν πέφτω μόνος
Στον ουρανό βουτάω το χέρι μέσα -τον αρπάζω-
Τον κατεβάζω κάτω -χαμηλά στο πάτωμα-
Σαν λερωμένο με πανσέληνη εκσπερμάτωση σεντόνι του έρωτα

Κι εσύ, που΄ χεις συνήθεια τις διάττοντες ευχές
Εύχεσαι τώρα σ΄ όλα τ΄ άστρα που σκοτώνονται -αμέτρητες φορές-
Ν΄ ανταμωθούμε.

4. Το βιβλίο σου

Βάζω το χέρι πάνω στο βιβλίο σου
Και το διαπερνώ

Διασχίζω τη λεωφόρο των γραμμάτων των λέξεων
Με μεγάλη ταχύτητα

Περνάω μέσα από τα όμικρον
Και κάτω από την καμάρα των λάμδα

Στρέφω δεξιά τα "ω" σε "ε"

Έτσι, το ενδιαφέρον του Στέφανου για τα μαθήματα σύνθεσης του "ω-δείου"
Εκφυλίζεται στο κυνήγι του "ε-δείου" της καθηγήτριας oρθοφωνίας

Και όλοι οι άλλοι ήρωες του μυθιστορήματος
Παραιτούνται και αλλάζουν συγγραφέα

Λόγω ανορθογραφίας.

...

5. Αχτένιστη

Κοιμάσαι και τα μαλλιά σου
Φεύγουν απ΄ το κεφάλι σου

Σμήνος πετάνε ως το ταβάνι
Σε επιδέξιους σχηματισμούς γυροφέρνουν την ξεχασμένη λάμπα που καίει ακόμη
Ώσπου βουτάνε κάτω απ΄ το κρεβάτι
Κι από τη χαραμάδα της πόρτας γλιστράνε έξω

Βουίζουν στους δρόμους της πόλης
Κι έξω απ΄ το σπίτι μου

Ξυπνάς κι αυτά γυρίζουν πίσω βιαστικά
Στη θέση τους στοιχειοθετούνται πανικόβλητα

Γι' αυτό ξυπνάς αχτένιστη!

6. Μία ωραία ελαιογραφία

Είναι μία ωραία ελαιογραφία
Ο γέρος στην ψάθινη καρέκλα
Μπροστά στη σόμπα πετρελαίου
Μεσ΄ από το παράθυρο της παγωμένης νύχτας

Στην πραγματικότητα
Ο γέρος πετάγεται όρθιος
Και με τη δύναμη ταύρου
Ξεριζώνει τη σόμπα

Την αγκαλιάζει και πάνε βόλτα
Έξω απ΄ το σπίτι, στο χιόνι

Με άσπρα μαλλιά και κόκκινα χέρια
Με άσπρα μάτια και κόκκινα μάγουλα

Βαδίζει και σκορπά τη ζεστή του αύρα στο δρόμο
Πυρακτωμένο βεγγαλικό στο δάσος χάνεται
Ώσπου αποκαμωμένος στέκει στο δέντρο
Και παγωμένος πεθαίνει για πάντα

Πίσω στην ελαιογραφία
Ο γέρος δεν κάνει άλλο απ΄ το να κοιμάται
Και να ονειρεύεται.

7. Δύο καρδιές

Ψάξε στο σώμα σου
Έχεις δύο στήθια
Και μέσα δύο πνεύμονες -αντλούν τον κόσμο-

Έχεις διπλά τα μάτια
Διπλά τα χέρια
Γιατί να έχεις μία μοναδική καρδιά ;

"Χτές είχα δύο καρδιές" -θα πεις μ΄ αφέλεια-
"Αλλά τη μία την έκλεψες εσύ,
Την έπνιξες στο μαξιλάρι σου!"

8. Το χαμόγελο του Μάρλο Μπράντο

Ο Αριστομένης εμφανίζεται τώρα έξω απ΄ το σπίτι μου
Πατάει το πόδι του στα βρεγμένα χόρτα
Βιδώνει τα δεκανίκια στην πέτρινη σκάλα

"Είσαι μέσα ;", μου φωνάζει
"Βρες έξω! Σου 'φερα ουίσκυ που τ΄ αγαπάς!"

Έχει στο μέτωπο ψηλά την κακοραμμένη νεκροτομή
Και το ωραίο χαμόγελο του Μάρλο Μπράντο

Στέκει στα τρία, εδώ, έξω απ΄ το σπίτι μου
Πάντα.

9. Θέλω να ταξιδέψω μαζί σου απόψε

Θέλω να ταξιδέψω μαζί σου απόψε
Αν είσαι το λευκό μαντήλι στην τσέπη
Αναδιπλώσου σε πάνινο καραβάκι
Πάμε μέσα στη δύνη, στον υγρό θάνατο

Τα ρούχα μου είναι μικρά -δε βολεύομαι-
Την ημέρα καίγομαι, τη νύχτα παγώνω

Θέλω να ταξιδέψω μαζί σου απόψε
Αν είσαι η ρόδα του ποδηλάτου
Στρέψου στη βίδα σου
Πάμε ίσια στους καταρράκτες της ορμητικής μνήμης

Τα ρούχα μου είναι μικρά -δε βολεύομαι-
Όταν στέκω πονάω, όταν τρέχω σκίζομαι

Θέλω να ταξιδέψω μαζί σου απόψε...

10. Το λαμπερό καρφί μεσ΄ το φως

Ήταν ο ήχος της ερωτικής πράξης
Που έπρεπε να καταγραφεί
Και τότε ο δίσκος του γραμμοφώνου
Κύλησε κάτω από το κρεβάτι

Εκείνη η βίαιη και βιαστική
Κίνηση της γυναικός
Κι αμέσως σαν σε όνειρο
Το λαμπερό καρφί μεσ΄ το φως


Το λαμπερό καρφί που πετάχτηκε
Μέσα από τα σανίδια του κρεβατιού
Χαράσσοντας στο θλιμμένο δίσκο
Που περιστράφηκε στο φύσημα του παραθύρου:

Τις φωνές, τα καμώματα
Το χτύπημα του ρολογιού
Τα βήματα, τα χρώματα
Του σπέρματος τη γεύση, την αφή του υγρού

Σ΄ ένα λιμάνι μ΄ ένα φεγγάρι ορθό
Κι ένα μπουκάλι τζιν
Σ΄ ένα λιμάνι σαν σε όνειρο
Σαράντα χρόνια πριν.

...

...

11. Το νεκρό δελφίνι

Κατοικώ μέσα στη γυάλα του νερού
Και βυθίζομαι στα στρόβιλα ρεύματα
Αναδύομαι με την άνωση -πρησμένο κουφάρι-
Σε πολυσύχναστες παραλίες με ξεβγάζουν τα κύματα
Τώρα έχω τη μορφή
Νεκρού δελφινιού.

Κατοικώ μέσα στη γυάλα του νερού
Που κοχλάζει στον πυρετό κι αναδεύεται
Καίγονται τα μαλλιά, τα μάτια πυρακτώνονται
Τρυπάει το στομάχι και πίδακας ο ατμός εκτοξεύεται
Τώρα έχω τη μορφή
Απανθρακωμένου αγάλματος.

Κατοικώ μέσα στη γυάλα του νερού
Κι έχω την αφή του κυρτού και του διάφανου
Μπορώ να κυλιστώ στην άκρη -να χυθώ-
Μπορώ να δω και να βουτήξω το χέρι μου μέσα μου
Τώρα έχω τη μορφή
Βόρειου άνεμου.

12. Το σπιρτόκουτο

Μέσα στο σπιρτόκουτο
Νεκρά τα πεύκα
Σκελετωμένα κι ωχρά
Μ΄ ένα πρησμένο, αιμορραγές κεφάλι

Και τότε, η στιγμιαία έκρηξη
Πυρακτώνει το πτώμα του δάσους
Και μες΄ απ΄ τους καπνούς και τις φλόγες πετάγονται
Τα φαντάσματα των λαγών με το ένα δόντι

Εγώ, το τσιμεντένιο φίδι ορμάω μπροστά
Κι έπειτα πάνω, κάτω, και μπροστά και ξανά και ξανά
Και χτίζω τοίχο κι άλλο τοίχο και δρόμο
Κι άλλο δρόμο και τοίχο

Χάνομαι μέσα στο λαβύρινθο μου
Τρελαίνομαι και καταπίνω με το στόμα την ουρά μου
Γίνομαι κύκλος, όμικρον, μηδέν
Ανίκανος ν΄ αφανιστώ

Έχω ανοσία στο δηλητήριο μου
Σκοτώνω αλλά δε σκοτώνομαι.

13. Το σώμα δουλεύει

Το άγαλμα της αυλής
Βήχει τώρα υπόκωφα

Κρύωσε στις βροχές
Πιάστηκε στην ίδια ρωμαλέα στάση
Στητό να ατενίζει τον ουρανό -ψηλά-
Και σκύβει το κεφάλι
-στο κρακ κρακ του λαιμού τα πουλιά ξιπάζονται-
Και κλείνει τα μάτια

Βυθίζεται στη γαλάζια ζάλη που αναβοσβήνει
Κι αυτό που βλέπει με κλειστά μάτια
Δεν είναι φαντασία
Είναι τα γεγονότα που συντελούνται
Ανάμεσα σους βολβούς και τα βλέφαρα

Αφρώδη σωματικά υγρά
Αίμα και σπέρμα περνώντας αναμειγνύονται
Λευκές διακεκομμένες νησίδες σπέρματος
Διαγραμμίζουν τον κόκκινο αυτοκινητόδρομο του αίματος

Το ποτάμι ρέει και στις εκβολές στροβιλίζεται
Σχηματίζοντας διάφανα δάκρυα και λυγμούς που πετάγονται έξω

Το σώμα δουλεύει.

14. Ο καθρέπτης

Και ο καθρέπτης νερό είναι
Το βράδυ ρέει, χύνεται στο πάτωμα
Στις σκάλες χύνεται
Σταγόνα-σταγόνα, πρόσωπο-πρόσωπο

Ποτίζει το χώμα της αυλής
Κι όπου πατάς αφήνεις χνάρι γυάλινο
Κι όπου σταθείς ηδονικά αγάλματα
Φυτρώνοντας σου γαργαλάνε την πατούσα

Ο καθρέπτης σου βρέχει τα πόδια
Αναρριχάται απ΄ το μηρό στο αιδοίο σου
Κι απ΄ την κοιλιά, το στήθος, το λαιμό
Ως τις γαλάζιες σκέψεις σου αναρριχάται
Σταγόνα-σταγόνα, πρόσωπο-πρόσωπο
Κι ανάποδα κατρακυλά
Σαν δάκρυ που λύθηκε, σταγόνα-σταγόνα
Σαν σπέρμα που αστόχησε, πρόσωπο-πρόσωπο

Λούζει τους σπόρους που κρατάς κρυφούς μες΄ τη μασχάλη σου
Και να! Πετάγονται έξω
Σε βουητά βεγγαλικών
-Μυτερά στο πρώτο φως-
Καράβια όρθια.

αγγελος μιχαηλ σπάρταλης

Γαλάζια Ποιήματα

ΡΟΔΟΣ, ΙΟΥΝΙΟΣ 2000