Angelos Spartalis

αγγελος μιχαηλ σπάρταλης Το μέσα λιμάνι ΑΘΗΝΑ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1999
	Voglio vivere nel grande abbraccio del porto

....	ΕΙΣΟΔΟΣ Ψηλά στον ουρανό Πορτοκαλένια πυροσβεστικά αεροσκάφη Λούζουν τον κόσμο νερά Μέσα μου Στροβιλός αέρας, τροφή και οδηγός της φωτιάς Που μου καίει το δάσος Ναρκωμένες επιθυμίες τώρα φλέγονται Στα χώματα που αχνίζουν Πυρωμένες πέτρες δείχνουν το δρόμο Κόκκινες Είναι το έξω ταξίδι Για το μέσα λιμάνι.

I (α) Μου κρατάς το χέρι Στο βρυχηθμό του αεροσκάφους Δε θα έπρεπε να φοβάσαι την απογείωση Εσύ, η Ευδοκία των αστεριών Των εικοσιπέντε φεγγαριών Της μίας, γεμάτης θάλασσας. (β) Ένα περιβόλι είναι η θάλασσα που τ΄ οργώνει το κύμα Το πρωί, βγάζω από το σακούλι μου και σπέρνω Γόπες και φαγκριά Και το βράδυ, θερίζω τα κατάρτια απ΄ τα ψαράδικα Και τα καρφώνω χτένια στα μαλλάκια σου. (γ) Ζω μαζί σου στην ψίχα του πορτοκαλιού Και ταξιδεύω μ΄ εσένα στη φλούδα του Δικές μου είναι οι θλιμμένες ώρες Το άλλο ρολόι μαζί το έχουμε.	....

....	II Ο Μανώλης της Κατερίνας και του Γιάννη Έχει ένα χαμόγελο μεγαλύτερο από την αγκαλιά του Και μια σιδερένια θλίψη, άγκυρα στο γιαλό Δεν μπορεί να ταξιδέψει τη βαθιά θάλασσα Γι΄ αυτό την τραγουδά με τραγουδάκια Και μες τ΄ αθώα τους λόγια κρύβει μάγια Λέει: "Μικρό πουλί του λιμανιού" Κι αμέσως ένας γλάρος σηκώνεται στην άκρη του νησιού Λέει: "Ήλιε που λάμπεις λάμψε με" Και τότε φέγγει το πρόσωπό του σα φάρος τη νύκτα Ότι θελήσει το τραγουδά και γίνεται Κι ότι αγγίξει, μερεύει και του δίνεται Είναι δικό του το μαύρο σκυλί Δικιά του και η καταιγιστική βροχή Που λούζει το σπίτι μας και μυρίζει χειμώνα Ακριβώς μέσα Στο ζεστό καλοκαίρι.

III Θέλω να ζω στη σιδερένια μπάλα του εκκρεμούς Να δονούμαι και να σπάνε οι αράχνες στους δείκτες του Σ΄ όλα τα "τακ" Μέχρι το θάνατο Γι΄ αυτό είμαι εδώ. Voglio vivere nel grande abbraccio del porto Κι από το μάτι του φάρου να διαλέγω τα καινούρια καράβια μου Με κάθε κόστος Και με το θάνατο Γι΄ αυτό είμαι εδώ. Κατά τα άλλα Άλλαξε ο αστυνόμος Ήρθε η γυναίκα του λιμενάρχη για διακοπές Ήρθαν η Κατερίνα και ο Ιπποκράτης, ο Πέτρος έφυγε Ο Άγγελος και η Εύη Έφυγαν.	....

....	IV Έχω ένα φως που καίει πίσω απ΄ τη πλάτη μου Και μου φωτίζει το δρόμο μπροστά Βαδίζω σπίτια πένθιμα, μουγγά Μα μόλις απομακρυνθώ βγάζουν φωνές, τραγούδια ηδονικά Κι όταν γυρνάω να δω τυφλώνομαι Γιατί δε βλέπω αλλού, μόνο στα μέλλοντα Και είναι το ίδιο φως Η μία και μόνη υποταγή μου Με σπρώχνει βίαια να προχωρήσω Και με βαστά να μη γυρίσω Και ταξιδεύω - δεν είμαι πια εδώ - Βουτάω απ΄ το καράβι πιο μακριά Πιο γρήγορα Στα κύματα.

V (α) Θα μάθεις το θάνατο μου από το ταχυδρομείο: "Η παρούσα επιστολή Επιστρέφεται στον αποστολέα Λόγω θανάτου του παραλήπτη" Γι΄ αυτό να μη γράφεις Έλα. (β) Είσαι μακριά και η φωνή σου χάνεται Τα τηλεφωνικά καλώδια τρέφονται τις ερωτικές κραυγές σου Ώσπου η πλέξη τους λύνει Σπάνε και αναδιπλώνονται στα υποθαλάσσια ρεύματα Λευκά χταπόδια, ηλεκτροφόρα Ανεβαίνουν το βράχο μου για ένα χάδι Αν δεν είσαι ο διακοπτόμενος βόμβος που μου τινάζει το κεφάλι Να μην τηλεφωνείς Έλα.	....

....	ΕΞΟΔΟΣ Aυτός ο τάφος δεν είναι δικός μου Για λίγο θα μείνω μέσα εδώ Ώσπου να βγείτε με τη γιαγιά στο φράχτη, όρθιοι Χέρι με χέρι να κουβεντιάσετε Θα είστε οι δυο σας όπως παλιά Στην αναμνηστική φωτογραφία : "50 χρόνια γάμου" Όχι φαντάσματα, ούτε σκιές Ούτε σημάδια ζωής αιώνιας Μα σαν παραμυθένιοι Μέσα στα παραμύθια που μου χαρίσατε Εγώ, μέσα στα σκοτεινά χώματα Θ΄ αλλάξω τις λάμπες, Θα συγυρίσω Θα σκουπίσω τις ρίζες των δέντρων Κι έπειτα, θα σας αφήσω πάλι μόνους Στο δικό σας λιμάνι Για το δικό μου ταξίδι παππού.

αγγελος μιχαηλ σπάρταλης Το μέσα λιμάνι ΑΘΗΝΑ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1999	ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ : ΕΙΣΟΔΟΣ I II III IV V ΕΞΟΔΟΣ
	Η εικονογράφηση του έργου "Το μέσα λιμάνι", επτά σχέδια (ακρυλικό σε χαρτί, 25x35 cm) για επτά ποιήματα (είσοδος, Ι, ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV, V, έξοδος) έγινε τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1999 στην Αθήνα, στο Πόρτο Γερμενό, στο Καστελόριζο και στον Πλαταμώνα. © Ε.Μ.Σπάρταλης 3556 - 07 / 09 / 1999