| aaaa | aaaa |
|
a |
|
||
| a | aa | |||||
| a |
|
AAA | Καλλιτεχνικό
σημείωμα |
|||
Σχεδόν παραδοσιακούς θα μπορούσε να τους χαρακτηρίσει κάποιος μύστης στις νέες τεχνοτροπίες -απόρροια της τεχνολογίας και των ηλεκτρονικών μέσων της εποχής μας- μια και όλοι τους χρησιμοποιούν καμβάδες, ξύλα και πινέλα αντί για "εγκαταστάσεις", ψηφιακές επεξεργασίες ή video τέχνη. Όμως, ακόμα και στις μέρες μας, η ζωγραφική συνεχίζει το ίδιο δυνατά και παράλληλα με τη νέα ταυτότητα τέχνης, να συλλέγει το παρελθόν, να καταγράφει ίχνη ζωής και να δημιουργεί διάλογο μεταξύ του κινούμενου χρόνου και της αποτυπωμένης στιγμής. Έτσι ακριβώς, οι δημιουργοί του ΜοΤέΡ_1 αντανακλούν, μέσω των έργων τους, την πραγματικότητα, το χρόνο, τη μνήμη, την ανησυχία, το σεβασμό στο παρελθόν, τη σύγκρουση με το σύνηθες. Με την ίδια ακριβώς λειτουργία του ομόηχου "μοτέρ" (δηλαδή μετατροπή κάποιας μορφής ενέργειας σε κινητική ενέργεια), οι ζωγράφοι αντιλαμβάνονται το παρόν, συνθέτοντας δυναμικές παραστάσεις, ερεθίζοντας οπτικά και μετασχηματίζοντας την ύλη σε πολλαπλά ενεργειακά πεδία. Η πολιτιστική κληρονομιά του μέλλοντος δεν είναι άλλη από την σημερινή αυθεντική καλλιτεχνική παραγωγή, σαν αυτή που παρουσιάζεται στην ομαδική έκθεση των 9 ζωγράφων (24 Νοε-7 Δεκ 2001) αλλά και στη σειρά των ατομικών εκθέσεων που ακολουθούν. |
||||||
Ι Ι |
||||||
 Ο
Κιούρη (8 Δεκ 2001-4 Ιαν 2002), ο "βενιαμίν"
της ομάδας, δουλεύει σε μικρές διαστάσεις (13Χ18
εκ.) μετατρέποντας τα καθημερινά αντικείμενα του
περιβάλλοντος του σε εργαλεία κριτικής. Με
σφουγγάρια, υφάσματα, μανταλάκια, κομμάτια από
τηλεκάρτες, CD, τραπουλόχαρτα, σίδερα, χαρτιά,
αυτοκόλλητα, μονωτικές ταινίες και πολλά άλλα
ευτελή υλικά, συναρμολογεί τον δικό του
μικρόκοσμο. Σημαδεμένα από το χρόνο και τη χρήση
τους, αυτά τα υλικά, ανακατεμένα με λάδια,
βερνίκια, ακρυλικά, αφομοιώνονται στην επιφάνεια
του ξύλου. Οι μνήμες του συγκερασμένες με
παρατηρήσεις μετατρέπονται σε μινιατούρες-έργα
τέχνης, αποτυπώματα καθημερινών βιωμάτων. Tα
υλικά ανακυκλώνονται για να παραστήσουν
αντιμαχόμενες ιδέες, κοινωνικές θέσεις, έννοιες.
Έχουν μια απίστευτη δύναμη και μία υπόγεια λάμψη
χρωμάτων τα έργα του Κιούρη. Προκαλούν την
ικανοποίηση της όρασης, την ανάγκη της αφής και
την διάθεση για νοητικά παιχνίδια. |
||||||
|
||||||
Ι |
||||||
 Ο Michel Foucault
γράφει κάπου ότι "η αναπαράσταση είναι μία
μορφή εξουσίας". Ο "ακτιβιστής" του ΜοΤέΡ_1, Vessal
Maani (5 Ιαν-18 Ιαν 2002), μέσα από αυτή την μορφή
εξουσίας και με τον δικό του εικαστικό τρόπο,
χρησιμοποιεί την τέχνη ως μέσο επανένταξης και
θεραπείας, ως μία κοινή δημιουργική
δραστηριότητα για τη διένεξη των διαφωνιών. Η
γλώσσα της τέχνης μπορεί να λειτουργήσει ως
αγωγός γνώσης και ως ένα θεμέλιο για μια κοινή
βάση αξιών. Φορέας πολιτισμών και ο ίδιος,
εμπειρικά και βιωματικά, (Περσία, Αγγλία,
Ιρλανδία, Ελλάδα) καθίσταται εκφραστής
πολυσχιδών ερεθισμάτων. Η πρόσφατη δουλειά του
χωρίζεται σε δύο άξονες: ο πρώτος αποτελείται από
έργα με έντονα ethnic μοτίβα (εκπολιτισμένο
φολκλόρ), ένα μικρό αφιέρωμα στις γραμμικές
χειροτεχνίες, στον κόσμο και τον διάκοσμο
πολιτισμών και παραδόσεων. Ο δεύτερος άξονας
είναι μια σειρά από υδατογραφίες που εκπέμπουν
ρομαντισμό, ευαισθησία,
απλότητα…αποκωδικοποιητές μιας ήρεμης,
συμφιλιωμένης ζωής. |
||||||
|
||||||
Ι |
||||||
 Η δουλειά
του Michael Newberry (19 Ιαν-1 Φεβ 2002) ξεπερνάει
την επιδερμική καταγραφή και λειτουργεί με
απόλυτη ανατομική λεπτομέρεια. Αποτυπώνει στον
καμβά το δυαδικό σχήμα του κιαροσκούρο (φως και
σκιά) στην κλασική έκφραση του. Οι μελέτες του στο
ανθρώπινο σώμα διαποτίζονται από έντονη
κινητικότητα και με ρεαλιστική απόδοση
δημιουργεί φιγούρες σχεδόν βιβλικές. Υπάρχει μια
έντονη μεταφυσική αύρα στους χρωματισμούς του,
μια ακαθόριστη σχέση γήινου και υπερβατικού στην
πόζα των σωμάτων του, έκσταση και ευλάβεια στις
δομημένες μορφές του. Ελκυστικοί ήρωες, σώματα
λουσμένα στο φως, ηδονικές στάσεις που δηλώνουν
αυτοπεποίθηση, απεικονίσεις τέλειων φιγούρων
που δουλεύουν ως αφύπνιση σε ένα μη-τέλειο κόσμο.
Ο Newberry, δηλωμένος Νέο-Διαφωτιστής, αντιτίθεται
στις αρχές του μετα-μοντερνισμού και μένει
πιστός στις ηθικές αξίες της τέχνης, στην απόλυτη
αφοσίωση στην επιστήμη της αισθητικής. |
||||||
|
||||||
Ι |
||||||
 Μέσα
από μια ειδική ματιά εστιασμένη στους
εικαστικούς "ηγέτες" του 20ου αιώνα, η Βίκυ
Μαρινοπούλου (2 Φεβ-15 Φεβ 2002) δημιουργεί με
ένα αδιαμφισβήτητα προσωπικό ύφος, στον τρόπο,
την επιλογή, το χρώμα, την "προοπτική". Με
ακρυλικά χρώματα και εξπρεσιονιστική γραφή
παράγει νεκρές φύσεις και συνθέσεις φιγούρων. Οι
πρώτες αντιστρέφουν τον όρο τους (still life/natura morta)
με τα έντονα, ζωντανά χρώματα τους, την ζεστασιά
και την οργανικότητα τους. Οι δεύτερες είναι
γυναίκες-ρέπλικες που δημιουργούνται ξανά και
ξανά, πολλές φορές δύο μαζί (alter ego?) και στέκονται
σαν τοτεμικά μνημεία να κοιτούν τον θεατή
κατάματα με μια σιωπηλή αυστηρότητα. Το
Μοντιλιανικό σχήμα στα πρόσωπα συχνά
μετατρέπεται σε ένα ελλειπτικό γλυπτό-προσωπείο.
Mε έντονα περιγράμματα, την απόρριψη προοπτικής,
φόντο με διακοσμητική επεξεργασία (συγγένεια με
Klimt), στην ενδιαφέρουσα δουλειά της Μαρινοπούλου
διαφαίνεται ο κατακερματισμένος ρομαντισμός της
εποχής μας. |
||||||
|
||||||
Ι |
||||||
 Η
Μαρία Ανεζιά (16 Φεβ-1 Μαρ 2002) ζωγραφίζει σε
γυαλί μικρών διαστάσεων. Δουλεύει το χρώμα με
μικρά πινέλα και εργαλεία και με πολλή
λεπτομέρεια δημιουργεί σχήματα σαν αυτά που
ανακαλύπτουμε κοιτώντας τα σύννεφα ή τους
βράχους. Οι μορφές της ανήκουν σε περίεργα
περιβάλλοντα: χαράδρες, κύματα, λιωμένα μέταλλα,
διαδρομές του φωτός, πάνω σε σχοινί, στα έγκατα
κάποιας δικής της γης. Από τα τέσσερα στοιχεία
της φύσης που απεικονίζει, αγαπημένο της είναι
αυτό του νερού. Οι υδάτινες φιγούρες της -μια
συμβολική ίσως απεικόνιση μυθολογικών θεοτήτων
του νερού- είναι εικόνες μυστηριώδεις που
κεντρίζουν την φαντασία. Άλλοτε αιθέριες και
ρομαντικές (οικείο) και άλλοτε εγκλωβισμένες και
ανήσυχες (εφιαλτικό), οι μορφές, σαν υποψίες
σωμάτων, χαράζουν διαδρομές και αφήνουν το
αποτύπωμα τους στις παλλόμενες συλλήψεις της. |
||||||
|
||||||
Ι |
||||||
 Στη
ζωγραφική του ο Άγγελος Σπάρταλης (2 Μαρ-15 Μαρ
2002) βάλλεται να αναδείξει τη δύναμή της, τις
βίαιες και ευαίσθητες όψεις της, θεωρώντας
σημαντική την κατάργηση κάθε κατηγοριοποίησης.
Δημιουργεί τέχνη "εκπορευόμενη άμεσα από το
χρώμα" (Goethe), ατέρμονα παιχνίδια του
είναι-φαίνεσθαι, των εικόνων και των ειδώλων,
τέχνη πάντα ανθρωποκεντρική. Τα "αντι-minimal"
τελάρα του ανεβάζουν την ένταση, τον παλμό του
θεατή και γίνονται αρχέτυπα ενός διττού κόσμου:
του κωμικού και του τραγικού. Στην πρώτη
περίπτωση ο Σπάρταλης διασκεδάζει τον θεατή με
τα χρωματικά τεχνάσματα και την έντεχνη
παιδικότητα στις φιγούρες και το περιβάλλον
αυτών. Η δεύτερη περίπτωση δηλώνει την αντίθεση
του καλλιτέχνη με την "ωραιοποιημένη τέχνη".
Η ιδέα του κατακερματισμένου ανθρώπινου σώματος
(ψήγματα από Francis Bacon) και η γέννηση μιας
μηχανιστικής, δυσλειτουργικής ρέπλικας
αναδύεται στις αλλότροπες εκφάνσεις της τέχνης
του. |
||||||
|
||||||
Ι |
||||||
 Το
ανθρώπινο σώμα παίζει θεμελιακό ρόλο στην
ζωγραφική της Ειρήνης Βαζούκου (16 Μαρ-29 Μαρ
2002). Οι ήρωες της στο παρελθόν λειτουργούσαν
"στην υπηρεσία της μελαγχολίας" (Derrida).
Εξπρεσιονιστικά καμωμένοι συμβόλιζαν την
απόγνωση, τον πόνο, την απομόνωση, το damnatio memoriae
(=καταδίκη της μνήμης). Η νέα σειρά έργων της
κρατάει τα δυνατά χαρακτηριστικά της
προηγούμενης περιόδου και δηλώνει την φανερή
εξέλιξη με το πέρασμα του χρόνου και τους νέους
πειραματισμούς της στις στυλιστικές αποδόσεις.
Νεωτερίζεται με μια συγκρατημένη αισιοδοξία, την
ζεστή οικειότητα με το χρώμα και ένα τρυφερό
σύνδεσμο με το άμεσο περιβάλλον της.
"Φωτογραφίζει" τη φιγούρα στην καρέκλα, στο
πάτωμα, στο κρεβάτι, άλλοτε με τραχιές και άλλοτε
με στιλπνές, μαλακές πινελιές. Στο χώρο του
τελάρου, σκούρες νησίδες παρασύρονται από ένα
ρεύμα φωτός... |
||||||
|
||||||
Ι |
||||||
 Η
ζωγραφική της Κατερίνας Παζούρου (30 Μαρ-12 Απρ
2002) δημιουργεί ιστούς μεσογειακών τοπίων.
Είναι τοπιογραφίες-πολύπτυχα με συγκεντρωμένο
imagerie από τα ταξίδια της στην Ισπανία και την
Ελλάδα. Τα χρώματα της παλέτας της δεν
εικονογραφούν την ουσία αλλά μεταμορφώνονται σε
ουσία. Καταπιάνονται με τις εναλλαγές του τοπίου
(texture) και χτίζουν την επιφάνεια με
καμπυλόγραμμους ρυθμούς. Οι όγκοι γίνονται
αλυσιδωτά μηχανισμοί των θερμών και ψυχρών
αποχρώσεων, με ιδιαίτερη αλχημεία στις παχιές
πινελιές του πράσινου και του κίτρινου. Οι
επιμελημένες συνθέσεις (συχνά συνειρμοί από
Ματίς) αποπνέουν γαλήνη και ηρεμία, είναι μια
ευχάριστη ενατένιση του ματιού από το ένα
κομμάτι του πολύπτυχου στο άλλο. Η φύση δεν
αντιγράφεται αλλά ξανασχεδιάζεται -μερικές
φορές με naive διάθεση- σε νέες φόρμες που
μεταλλάσσουν την υπάρχουσα θεματογραφία σε
λυρικές ή καλύτερα, αισθαντικές παραστάσεις. |
||||||
|
||||||
Ι |
||||||
 Ο
Παναγιώτης Μπερεδήμας (13 Απρ-26 Απρ 2002)
χρησιμοποιεί άπλετο το φως στη δουλειά του. Οι
συζυγίες υποκείμενο-αντικείμενο,
περιεχόμενο-φόρμα, αφαίρεση-ρεαλισμός,
αναπαράσταση-νόημα εκθέτονται και
αντιπαραβάλλονται με απόλυτο οδηγό το οξύ φως.
Ιδιαίτερα στην τελευταία ενότητα ("Ημερήσιες
Κρουαζιέρες"), η γυμνασμένη του όραση οδηγεί το
φως στα τελάρα, το οποίο τελικά ξεχειλίζει έντονο
πάνω στα σώματα και τα "λιτά" πρόσωπα. Με
περάσματα τόνων και ζώνες σκιάς-φωτός, με
διαχύσεις χρώματος και δουλεμένα
"παστώματα" ακινητοποιεί και τελικά
χαρτογραφεί τη στιγμή. Δεν υπάρχει κίνηση, μόνο η
στιγμή που συλλαμβάνεται ακινητοποιώντας το
χρόνο. Η ρηξικέλευθη μαεστρία μετατρέπεται σε
camera obscura και τα θερμά χρώματα της παλέτας του
Μπερεδήμα αποθεώνουν τη δύναμη της
εικονοποίησης του. |
||||||
|
||||||
Ι |
||||||
9 καλλιτέχνες με διαφορετικές καταβολές, επιρροές, σπουδές και εμπειρίες. Καλλιτέχνες που ζουν στη Ρόδο, νησί-φυτώριο νέων καλλιτεχνών και έδρα καταξιωμένων δημιουργών. Καλλιτέχνες που κάνουν τα μικρά, μείζονα. Μικρογραφίες ψυχής, μεγαλειώδη έργα. _ _ |
||||||
| aaaa |
περισότερες πληροφορίες...
|
|||||
| aaaa | aaaa | |||||
aa
